ارتینگ به روش زمین عمقی

در این مقاله قصد داریم به توضیح یکی از دو روش جامع ارتینگ بپردازیم.

 

به طور جامع 2 روش برای ارتینگ وجود دارد:

زمین عمقی : روش سنتی ارتینگ که با حفر چاه صورت میگیرد .

زمین سطحی : در این روش تمامی تجهیزات بر روی سطح زمین قرار میگیرد و بیشتر برای مکانهایی استفاده میشود که امکان حفر چاه وجود ندارد .

 در این مقاله روش زمین عمقی به طور کامل مورد بررسی قرار میگیرد.

 

ارت زمین عمقی

  

ابتدا محل چاه ارت را باید مشخص کنیم . برای حفر معمولا پایین ترین محل ممکن که تماس با رطوبت به اندازه ی کافی داشته باشد یا بیشترین جاهایی که با رطوبت درگیرند ، در نظر میگیرند . مثل باغچه یا زمین چمن .

با توجه به مقاومت الکتریکی زمین، عمق چاه باید بین 4 تا 8 متر باشد و شعاع آن را باید بین 35 تا 45 سانتیمتر قرار داد.

فراموش نکنید که نوع خاک بسیار مهم است. چراکه خاک بستر اصلی پذیرش الکتریسیته از تجهیزات مقاومتی است. مثلا در زمین های رسی که مقاومت مخصوص آن کم است به عمق کمتر و در زمین های سنگلاختی و شنی مقاومت بیشتر است و نیز به عمق بیشتری است.

در نظر داشته باشید اگر بعد از حفر 4 متر به رطوبت نرسیدیم و احتمال بدهیم که تا 6 متر به رطوبت نمیرسیم ، نیاز به حفر بیشتر نیست و عمق حفر شده کافی است .

برای عبور کابل ها شیاری به عمق 60 سانتیمتر حفر میکنیم . دقت کنید که که مسیر سیم ها باسد کوتاه ترین حالت ممکن باشد و پیچ خوردگی حدالامکان نداشته باشد .از این شیار 2 سیم مسی نمره 50 رد میشود که یکی از برقگیر بر روی دکل و دیگری به داخل ساختمان و به شینه خواهد رفت، بنابرین دقت در سیم کشی در آنها بسیار حائز اهمیت است بنابرین برای اطمینان کامل از ایمن بودن آن را با بنتونیت و خاک نرم پر میکنیم .

اکنون که از وجود شیارها مطئن شدیم وقت پر کردن چاه است . ابتدا 20 لیتر محلول آب و نمک درست کرده و کف چاه میریزیم دقت کنید طوری محلول را بریزید که کل کف چاه را کامل پوشش دهد. حال بعد از گذشت 24 ساعت ، کف چاه را تا ارتفاع 20 سانتیمتر خاک رس میریزیم . مقدار 450 کیلوگرم بنتونیت را با آب مخلوط کرده و محلولی کلوئیدی و یا به صورت دوغاب درست کرده و مخلوط را تا 20 سانت از کف چاه میریزیم . فراموش نکنید که هرچه دوغاب غلیظتر باشد کیفیت کار بهتر خواهد شد.

حال صفحه ی مسی را بطور عمودی در مرکز چاه قرار میدهیم و اطراف صفحه مسی را با مخلوطی که درست کرده بودیم تا بالای صفحه پر میکنیم .

حال به صفحه ای مسی نیاز داریم . ابعاد این صفحه در مناطق گوناگون مختلف است . در مناطق شمالی و پر رطوبت این اندازه 40x40x0/5 است و در مناطق نیمه خشک مانند تهران50x50x0/5  و در مناطق کویری 70x70x0/5 در نظر گرفته میشود و گاها میتوان از ضخامت 2 یا 4 میلیمتر هم استفاده نمود. این صفحه طبق استاندارد BS باید از مس الکترولیتیکی خالص ساخته شده باشد .

اکنون باید سیم ها را به صفحه متصل کرد. توجه داشته باشید که این قسمت بسیار مهم است و نباید با هیچ گونه سیم دوز یا وسایل مشابه برای اتصال بین صفحه و سیم استفاده کرد . فقط باید از جوش ترمیت برای اتصال بین سیم و صفحه استفاده کرد ، چراکه این جوش از قدرت مکانیکال و الکتریکال زیادی برخوردار است . میتوان برای محکم کاری از بست مخصوص هم استفاده کرد که اتصال سیمها محکم تر شود . این اتصال بین صفحه و سیم به هیچ عنوان نباید در خطر قطع شدن قرار بگیرد چراکه اگر اتصال در اینجا به درستی انجام نشود ، تخلیه الکتریکی انجام نمیشود و خطرات و خصارات جدی در آینده میتواند به همراه داشته باشد .

یک لوله پلیکا به قطر 8 تا 10 سانتیمتر و طول حداقل 80 سانتیمتر را سوراخ سوراخ کرده و تا ارتفاع 50 سانت لوله را با شن پر میکنیم و لوله را به صورت مورب در بالای صفحه ی مسی قرار میدهیم و تا ارتفاع 20 سانتیمتری از بالای صفحه را با مخلوط حاظر شده پر میکنیم .

این لوله کار رطوبت رسانی بخصوص در فصول گرم و خشک در آن منطقه را انجام میدهد . در واقع در مناطقی که رطوبت زیاد است مثل مناطق شمالی کشورمان و مناطق باران خیز، وجود این لوله الزامی ندارد . برای همین در این مناطق در چاه ارت از لوله پلیکا استفاده نمیکنند . به طور کلی در مناطقی که رطوبت چاه چه از پایینترین نقطه و چه از سطح بالا تامین شود نیازی به لوله نیست . همانطور که میدانید رطوبت مهمترین فاکتور در چاه ارت میباشد . چراکه در صورت فقدان رطوبت، تخلیه الکتیریسیته انجام نمیشود .

مابقی چاه را نیز تا 10 سانتیمتر مانده به لب چاه ، با خاک کشاورزی الک شده یا ماسه پر میکنیم و 10 سانت باقیمانده را با سنگریزه و شن پر میکنیم . دلیل این کار استفاده از منابع سطحی آب یا به طور مثال آب باران است . با این کار آب راحت به داخل نفوذ میکند و ماسه و خاک رطوبت را پس از دریافت به پایین چاه انتقال میدهند.

دقت کنید که روی چاه مخصوصا در زمانی که از لوله پلیکا استفاده نمیشود و در مناطق گرم و خشک که رطوبت کم است ، به هیچ عنوان روی چاه را نباید آسفالت کرد یا مانع ورود رطوبت به داخل چاه شد.

در مرحله ی آخر شینه داخل ساختمان باید ایزوله گردد و طول و قطر آن بستگی به انشعابات داخلی دارد . توجه داشته باشید که تمام تجهیزات باید موازی همدیگر و طبق استاندارد های مربوط  و جداگانه به شینه متصل شوند. دقت کنید اگر دکل بر روی ساختمان قرار داشته باشد سیم میله برقگیر باید از خارج ساختمان برده شود و نباید به هیچ عنوان از داخل کار شود و همچنین باید عایق شده باشد و یک پای دکل باید توسط بستی محکم به سیم میله برقگیر وصل شود و تا بالا به برقگیر وصل شود .

این نکته را فراموش نکنید که مسیر میله برقگیر از کابلهایی که به آنتن ها میروند باید جدا باشند .

 

 در مقالات بعدی روش دیگر ارتینگ نیز مورد بررسی قرار میگیرد.

در صورت داشتن هرگونه سوال با ما در ارتباط باشید.

موفق و پیروز باشید



دفتر تهران

تهران، خیابان پاسداران، بوستان 7 شماره 167 ، واحد 404

26656489 & 021-26656483


کارخانه

تهران، پاکدشت، شهرک صنعتی عباس آباد، بلوارابن سینا، کوشاوران، کوی 16، شماره 2591

021-36426234-6